MŠK Žilina 0-1 FC Spartak Trnava

Relacja Banika (PL)

W piątek dogadujemy się, że w sobotę odwiedzimy naszych słowackich kumpli, więc samochodem ruszamy w kierunku Żyliny. Miasto, w którym rządzi debilna policja, nigdy specjalnie mnie nie ciągnęło i nie raz dostałem tu solidny wpierdol, ale autem – czemu nie? W drodze dowiaduję się, że przed Żyliną czeka już konkretna ekipa – zarówno Chacharów, jak i przede wszystkim GieKSiarzy. Wszyscy zbierają się na jednym Motelu i po jednym piwie ruszamy pod stadion.

Na stadion wszystkich nas (27 GKS + 20 FCB) wpuszczają za darmo, a kontrola nie jest zbyt dokładna, dzięki czemu wnosimy dwadzieścia wulkanów. Odpalamy je około piątej minuty i wygląda to naprawdę dobrze. W przerwie przez przypadek trafiamy do sektora „šošonského“ i w pięć osób (2 FCB, 3 GKS) odwiązujemy jedną z flag. Po chwili jednak zostajemy zauważeni i powoli wycofujemy się z miejsca. Po około piętnastu sekundach atakuje nas dziesięciu żylinian. Bijemy się z nimi w wąskim przejściu, za chwilę już z boku trybuny, a kiedy jest nas czterech przeciwko mniej więcej dwudziestu z ich strony, pod gradem kamieni jesteśmy zmuszeni opuścić stadion. Potem już pędzą nas jak świnie!!! Lecą wyzwiska, a jeden z chłopaków z Katowic niemal zabija ich samymi bluzgami. Wracamy do sektora i umawiamy rewanż. W trzydziestu ruszamy z powrotem, ale po stu metrach zatrzymują nas psy i musimy zawrócić.

Wszystko zostawiamy na koniec meczu. Ponieważ nasze samochody stoją zaparkowane przy sektorze gospodarzy, cała nasza ekipa przenosi się w tamto miejsce i spodziewamy się konkretnej zadymy. Nie jesteśmy jednak dobrze dogadani, więc wielu wsiada do aut, a w stronę sektora gospodarzy idzie nas tylko czternastu (10 GKS, 4 FCB). Przepychamy się przez tłum „normalnych” ludzi i po około dwudziestu metrach trafiamy na młyn gospodarzy. Jest ich około 25, więc znowu dochodzi do walki w przejściu. Jest o wiele lepiej niż w przerwie, a ciosy lecą jeden za drugim. Bijemy się jakieś trzydzieści sekund, aż w końcu żylińskie pospolite ruszenie nie wytrzymuje i dosłownie okłada nas parasolami. Walamy się po przejściu, z góry i od tyłu biją nas parasolami i jesteśmy zmuszeni opuścić stadion. Niestety obrywa też moja głowa, ale takie jest ryzyko tego fachu. Tu i ówdzie jeszcze ktoś dostanie cios, ale już raczej w plecy. W tym czasie gospodarzy jest już 35–40 i wszystko przenosi się na parking oraz między drzewa. Nadal wydaje mi się jednak, że jesteśmy na przegranej pozycji. Tylko do momentu, kiedy jeden z Polaków wyciąga pasek. Dwóch trafia nim w głowę, a resztę bijemy już rękami. Potem widzimy, jak jeden z gospodarzy niesie flagę „Yellow Green Fanatics”. Zostaje mu ona odebrana przez jednego z chłopaków z Katowic i już nadbiega straż miejska, więc szukamy samochodów i chcemy jak najszybciej się zwinąć. Po chwili pojawia się także policja państwowa i spodziewamy się solidnego wpierdolu. Ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu nic się jednak nie dzieje i całkiem spokojnie odjeżdżamy.

Na miejscu zbiórki spotykamy się wszyscy razem z flagą, więc jest git. Nastrój psuje jedynie uszkodzenie jednego z polskich samochodów – został skopany. Po piwie każdy rusza w swoją stronę – jedni do Ostrawy, inni do Katowic. Ten wyjazd naprawdę zaskoczył, i to niemal pod każdym względem. Przede wszystkim jeśli chodzi o naszą zmotoryzowaną grupę (świetny skład), ale również o dosłowny brak zainteresowania słowackiej policji naszą ekipą. Było nas wystarczająco dużo, żeby pozwolić nam chodzić tam, gdzie chcieliśmy. Doświadczyłem tego tutaj po raz pierwszy i mam nadzieję, że nie ostatni. Żałuję tylko naszego dogadania. Gdyby poszło nas tam chociaż o dziesięciu więcej, przejechalibyśmy ich. To już jednak nasz błąd. Żylinianie dobrze się postawili i zasługują na uznanie. Myślę, że gdyby jeździli i bili się w takim składzie, mogliby coś osiągnąć. Ale to już ich sprawa. Na koniec jeszcze dodam, że naszych słowackich kumpli przyjechało około 80. Dobry wyjazd!!!

Kostka

Źródło: zin BAZAL nr 66 listopad 2002

V pátek se domlouváme, že v sobotu navštívíme naše slovenské kamarády a tak se autem vydáváme směr Žilina. Město, kde vládne dementní policie mě moc nelákalo a nejednou jsem zde dostal solidní oklep, ale autem, proč ne? V autě se dozvídám, že před Žilinou již čeká solidní bandička, jak Chacharů, tak hlavně GieKSiarzů. Všichni čekají v jednom motorestu a po jednom pivu razíme směr stadion.

Dovnitř nás všechny (27 GKS + 20 FCB) pouští zdarma a ani prohlídka nebyla nijak důkladná, takže pronášíme dvacet vulkánů. Ty odpalujeme asi v páté minutě a vypadá to dost dobře. O přestávce nějakou náhodou zabloudíme do „šošonského“ sektoru a v pěti lidech (2 FCB, 3 GKS) odvazujeme jednu z vlajek. Za chvíli jsme však odhaleni a tak pomaličku vyklízíme pozice. Asi po patnácti sekundách nás napadá deset žilinských. Bijeme se s nimi v úzké uličce, za chvíli již na boku tribuny a v době, kdy jsme čtyři a jich zhruba dvacet, jsme za přívalu kamení nuceni opustit stadion. Pak už nás hnali svinským krokem!!! Nadáváme a jeden z katowičáků nadávkami skoro zabíjí. Jdeme zpět do sektoru a domlouváme odvetu. Ve třiceti lidech jdeme zpět, ale po sto metrech jsme zastaveni psy a tak se vracíme.

Vše si necháváme na konec zápasu. Jelikož máme auta zaparkovaná u sektoru domácích, přesouvá se tam celá naše bandička a očekává se solidní řež. Nejsme však pořádně domluveni a tak mnozí nasedají do aut a do domácího sektoru nás míří pouze čtrnáct (10 GKS, 4 FCB). Tlačíme se proti davu „normálních“ lidí a zhruba po dvaceti metrech natrefíme na jádro domácích. Je jich asi 25 a tak se opět v uličce bojuje. Je to mnohem lepší než o přestávce a rány padají jedna za druhou. Bijeme se asi třicet sekund a už to nevydržela žilinská domobrana a tak nás doslova klepe deštníky. Válíme se v uličce, seshora a zezadu nás bijí deštníky a jsme nuceni k opuštění stadionu. Bohužel to odnáší i moje hlava, ale to je riziko povolání. Sem tam ještě padne nějaká rána, ale to již spíše na naše hřbety. V té době již je domácích 35–40 a vše pokračuje na parkovišti a mezi stromy. Pořád se mi ale zdá, že taháme za kratší nit. To však jen do doby, kdy jeden z Poláků vytáhne pásek. Dva trefil do hlavy a zbytek bijeme rukama. Poté vidíme, jak jeden z domácích nese vlajku „Yellow green fanatics“, je mu odebrána jedním z katowických a již přibíhá městská policie, takže hledáme auta a chceme rychle zmizet. Po chvíli je tu i policie státní a tušíme pěkný klepec. K mému obrovskému překvapení se nic nekoná a tak celkem v klidu odjíždíme pryč.

Na místě srazu se scházíme všichni i s vlajkou, takže paráda. Náladu kazí pouze poškození z prokopnutí u jednoho z polských aut. Po pivě jedeme každý svou cestou, někdo do Ostravy, někdo do Katowic. Tento výjezd dost překvapil, a to skoro ve všem. Hlavně, co se týká naší motorizované skupiny (super sestavička), tak i doslova nezájmu slovenské policie o naši skupinu. Byla dost početná na to, aby nás nechali chodit, jak jsme chtěli. To jsem zde zažil poprvé a doufám, že ne naposledy. Lituji pouze naší domluvy. Kdyby nás tam šlo alespoň o deset více, tak je převálcujeme. To je již naše chyba. Žilinští se dobře postavili a zaslouží uznání. Myslím, že kdyby jezdili a bili se v takové sestavičce, tak by mohli něco dokázat. No, ale to je zase jejich věc. Nakonec ještě abych nezapomněl, našich slovenských kamarádů dojelo asi 80. Dobrý výjezd!!!